Net zoals aanhoudende stress is ook aanhoudende pijn ook niet goed voor je. Beiden kunnen zelfs zorgen voor tijdelijke veranderingen in je hersenen. Je wordt door deze veranderingen alerter voor bepaalde prikkels. In eerste instantie bedoeld om je beter te beschermen maar op den duur erg vervelend. Maar je kunt er gelukkig iets doen! De veranderingen bij aanhoudende pijn zijn erg vergelijkbaar met de gevolgen van aanhoudende stress. Stress ontstaat net zoals pijn bij gevaar of dreiging.
Bijgesloten filmpje legt in een paar minuten uit wat er met je hersenen gebeurt bij aanhoudende stress. Kort samengevat gaat bij aanhoudende dreiging (zoals bij stress of pijn) de functie van de hippocampus achteruit waardoor pijn of stress niet meer geremd wordt. Je komt dan in een vicieuze cirkel. Door de verminderende remming wordt het gevoel van stress/pijn groter en groter. Gelukkig kun je wel wel wat doen hieraan.
Bewegen en slapen activeert de hippocampus. Een actieve hippocampus heeft een remmende werking heeft op de zg hypothalamus. Dit deel van de de hersenen zorgt indirect voor de productie van het stresshormoon cortisol. Als je te lang en teveel cortisol procuceert voel je gestrest en ervaar je pijn. Zaak is om dit stofje alleen voor kortdurend gebruik in je lichaam te hebben. Dit kan dus door te hippocampus in goede conditie te houden. Dus door te slapen of te bewegen. Een ander manier om aanhoudende cortisolproductie binnen de perken te houden is door muziek te maken of te beluisteren en door empathisch bezig te zijn. Allemaal prettige dingen eigenlijk.
Wil je meer weten, kijk ff naar het filmpje!
https://www.youtube.com/watch?v=FMwu3fjum1g
Onderstaand een interview met psychiater Manfred Spitzer over zijn nieuwe boek ‘Eenzaamheid, de niet erkende ziekte’
Er wordt een mooie link gemaakt met EENZAAMHEID EN PIJN.
“Pijn die niet lokaliseerbaar is het in het lichaam, hoe moet je die omschrijven? ‘Overal’, zeggen depressieve mensen als je ze vraagt waar ze pijn hebben. De omschrijvingen zijn vaag. Dat maakt de pijn niet minder echt. We weten inmiddels dat eenzaamheid bovendien stress geeft. En dat kun je meten. Hoe eenzamer je bent, hoe meer stresshormonen in je bloed circuleren. Hoe beter het sociale netwerk, hoe minder. Dat is begrijpelijk: het vangt existentiële onzekerheid op. Wanneer ik weet: er zijn mensen die mij opvangen, wat er ook gebeurt, maak ik me minder zorgen. Ik kan ziek of werkloos worden, maar ik zal niet meteen in de goot liggen.”
Lees volledige interview in onderstaande link.
