Ik deel niet vaak iets over gesprekken die ik voer met mensen maar vandaag maak ik een uitzondering. Vanmorgen had ik een moment van ‘grote blij’. Ik had de afgelopen tijd een aantal gesprekken gevoerd met een man die na een ongeluk, ruim 18 jaar pijn had. De pijn was zo heftig dat hij een groot deel van die 18 jaar in een rolstoel had gezeten. Om de paar maanden moest hij een pijnbehandeling ondergaan, een zogenaamde zenuwblokkade. Door de blokkades was de rolstoel gelukkig niet vaak meer nodig.
We hebben elkaar denk ik 5 keer gesproken. In die gesprekken werd er ruimte gemaakt om de informatie die er opgeslagen was, ‘mijn lichaam is stuk en het zal nooit meer wat worden’, te veranderen naar: ‘mijn lichaam was stuk, maar is weer belastbaar’. Deze verandering van cognitie is belangrijk omdat het centrale zenuwstelsel deze kennis gebruikt bij het verwerken van een prikkel. Daarna gingen hij aan de slag met de emoties waar geen ruimte voor was geweest na het ongeval. Vervolgens met de emoties waar geen ruimte voor was vóór het ongeval. Grenzen stellen, werd het thema. Grenzen stellen aan zichzelf en aan de buitenwereld. Het doorbreken van dit patroon werd een dagelijks spel. De pijn werd stap voor stap minder en hij ging stap voor stap weer meer vragen van zijn lichaam. Hij durfde een geplande pijnblokkade over te slaan, en de pijn bleek niet te verslechteren. Een belangrijk bewijs dat zijn lichaam gezien de omstandigheden prima belastbaar was.
Er kwam steeds meer vertrouwen in het lichaam en een maand geleden hadden we ons laatste gesprek. De pijn was toen nog niet weg maar te doen. Belangrijker was dat er vertrouwen was. Vertrouwen dat het lichaam goed genoeg was. Er was geen angst meer, geen frustratie. De rest kon hij zelf spraken we af. Vanmorgen kreeg ik een foto omdat hij met zijn zoon een meerdaagse wandeltocht ging maken.
Grote blij, ook voor mij.
Wil jij zelf aan de slag met je klachten, lees Verklein je pijn. Want begrijpen hoe jouw pijn werkt is een eerste stap naar verbetering.
