De vraag is, is dat werkelijk zo is. Pijn is een manier van het lichaam om je te waarschuwen, om je aan te zetten tot ander gedrag bij gevaar of dreiging. Het centrale zenuwstelsel is continu bezig om je te behouden voor ellende.
Alles wat je ooit meegemaakt hebt, alles wat je ooit gelezen, gehoord of gevoeld hebt wat mogelijk te maken kan hebben met de situatie waarin je op dat moment verkeerd, wordt meegenomen. Maar ook wat je verwacht of wat je denkt of weet. Hoe je opgevoed bent, eventuele religieuze of spirituele overtuigingen, of welke overtuigingen dan ook. Een complex, lerend systeem wat steeds beter en sneller ingrijpt en waarschuwt met pijn, moeheid of stijfheid (heel veel communicatiemiddelen heeft het centrale zenuwstelsel helaas niet) op het moment dat het iets senst wat riekt naar bedreiging.
So far so good.
Vaak hoor ik, mijn pijn komt en gaat, geen idee waarom maar ik word er angstig/bang/boos verdrietig over. Het kan helpen om dan even uit te zoomen. Wat gebeurde er op momenten dat de pijn opvlamde. Denk breed. Onderstaand artikel laat zien dat de oorzaak goed verborgen kan zijn.
Afwijzing ervaren is bijvoorbeeld een veel voorkomende trigger bij terugkerende klachten. En ik hoor je denken ‘afwijzing, huhhhh, wat heeft het één met het ander te maken?’. Nou heel veel! Zoveel dat het zeker het onderzoeken waard is voor iedereen met aanhoudende pijn.
Als mensen zich afgewezen voelen, reageren ze sterker op pijnprikkels dan wanneer mensen zich geaccepteerd voelen. Hoe groot deze impact is, hangt onder meer samen met de vroege ontwikkeling en de kwaliteit van de opvoedstijlen van de ouders. Op fMRI’s is te zien dat afwijzing/acceptatie en gevoelens van pijn bepaalde neurale circuits delen, waardoor ze elkaar beïnvloeden.
Er is een neuraal verband tussen de pijnervaring en gevoelens van afwijzing of verlating en vroege interacties met ouders of verzorgers. Afwijzing ervaren als kind kan als zeer bedreigend ervaren worden. Wat zou je als kind immers zonder ouders moeten. Dat afwijzing door het zenuwstelsel als gevaarlijk gelabeld wordt is heel logisch.
Niet om alle schuld bij opvoeders te leggen maar als je als kind afwijzing ervaren hebt die later in je leven op verschillende manieren, in verschillende hoedanigheden, steeds op je pad komt kan dit te maken hebben met je klachten. Het kan zijn dat het zenuwstelsel van jongs af aan steeds ‘beter’ afwijzing leert te sensen. Afwijzing wordt zo een trigger en het kan dan ineens zomaar zijn dat je werk wat je altijd leuk gevonden hebt een trigger wordt omdat er een project gedaan moet worden wat net boven je macht ligt. Of dat een verschil van mening met je broer of zus die verder helemaal prima zijn, een trigger wordt. Of dat een nare ‘persoonlijke’ opmerking op facebook je triggert.
En geloof me, begrijpen waarom je zenuwstelsel aan de bel trekt is al een prachtige eerste stap naar anders kijken naar je pijn. Voor meer informatie: https://psychfysio.nl/pijnbeleving-afhankelijk-van-interpersoonlijke-omgeving/
