Bijgesloten artikel laat zien dat ons brein in staat is om een beeld te koppelen aan pijn. Proefpersonen kregen verschillende gezichten te zien en kregen tegelijk met een bepaald gezicht een pijnlijke prikkel of een niet pijnlijke prikkel toegediend. Dus gezicht A werd geassocieerd met pijn en gezicht B werd niet met pijn geassocieerd.
Daarna werd er een neutrale prikkel toegediend in combinatie met een gezicht en moesten de proefpersonen de pijn een score geven 0-10. Resultaat was dat de gezichten die geassocieerd werden met pijn, hoger scoorden dan een vergelijkbare prikkel bij een gezicht die niet geassocieerd werd met pijn. Dus ook al was de prikkel niet pijnlijk maar neutraal toch werd er een hogere pijnscore doorgegeven.
Je brein koppelt dus een beeld van een eerdere pijnlijke ervaring aan een nieuwe ervaring die erop lijkt. Nu denk je natuurlijk ja logisch, je ziet een gezicht, je weet ahhhh dat deed vorige keer gemeen pijn, dus je voelt het ook meer. Maar het grappige is dat het dus ook gebeurde als de gezichten zo kort zichtbaar waren dat het onmogelijk was dat een proefpersoon het bewust kon zien. Dit was nog niet eerder aangetoond.
Dus onbewust worden er dingen getriggerd waardoor je voor je gevoel pijn krijgt zonder dat er iets aan de hand is. Maar er is wel degelijk iets aan de hand alleen kun je je vinger er nog niet op leggen. Belangrijk in je zoektocht bij chronische pijn is de vraag of je er misschien achter kunt komen of er een bepaald beeld is wat je pijn triggert.
Net zoals de patiënt die ik eerder besprak die spontaan pijn kreeg als ze over een tegelvloer liep. Of een andere patiënt die op alleen zijn werk pijn had omdat hij daar ooit aangevallen was. Of ik die kramp in mijn been kreeg als ik gas moest geven in de auto. Als je eenmaal een beeld hebt kun je daar vrij gemakkelijk mee aan de slag met bijvoorbeeld EMDR.
Dus ervaar je ineens pijn ga dan na wat je gezien of meegemaakt hebt. Kijk of dit misschien lijkt op iets wat je eerder meegemaakt hebt en probeer verbanden te vinden.
Succes!
