Het brein is plastisch. Maar wat betekent dat? Kort door de bocht gezegd kan je brein ‘paadjes’ maken. Het brein kan deze paadjes zelfs uitbouwen tot prachtige snelbanen!
Het brein is als geen ander orgaan in je lichaam in staat om nieuwe (neuro)verbindingen te maken. Cellen in je zenuwstelsel kunnen als een debiel groeien. Ze vermeerderen dan letterlijk. Ze worden langer en sterker. Dit gebeurt bijvoorbeeld als je iets nieuws leert. Daarom is leren zo goed voor je brein. Het is fitness voor je hersenen! Als je bijvoorbeeld gitaar leert spelen maakt je brein veel nieuwe verbindingen. Als je je eerste akkoord na tien minuutjes pingelen een beetje onder de knie krijgt heb je al nieuwe neuroverbindingen te pakken. Je bouwt als het ware een nieuw pad in je brein. Eerst is dit een dun bospad maar na heel veel oefenen wordt het pad breder en gaat het gitaarspelen steeds gemakkelijker. Door te oefenen vermeerder je de massa van een zenuw in je hersenen. Je voegt steeds nieuwe zenuwcellen (neuronen) toe waardoor het steeds gemakkelijker gaat.
Helaas gaat het ook zo met pijn. Als een prikkel een bepaald traject vaak aflegt (zoals bij aanhoudende pijn) zal het ‘pad’ wat deze prikkel aflegt steeds beter worden. In de hersenen neemt dit pad toe in massa, het zal uit steeds meer zenuwdeeltjes bestaan. Het groeit letterlijk! Wat eerst een bospaadje (de eerste periode van de pijn) was wordt gaandeweg een prachtig geasfalteerde zesbaans weg waar de prikkel ongeremd en supersnel overheen vliegt. Het kan andere wegen overwoekeren en de ‘gevaren’ prikkel zal de boventoon gaan voeren in je hersenen. Het eist al je aandacht en overstemd andere prikkels. De gevarenprikkel heeft op een gegeven moment zelfs geen input nodig vanuit je lichaam om te ontstaan.
Het kan ‘spontaan’ ontstaan door een seintje van een deel van je hersenen, bijvoorbeeld een bepaalde visuele prikkel die ooit iets met de pijn te maken had. Of een bepaalde herinnering die ineens getriggerd wordt. Of je maakt een beweging die ooit iets te maken had met de pijn. Er hoeven dus helemaal geen gevarenprikkels uit je lichaam te komen om pijn te voelen. De prachtige zesbaansweg zorgt ervoor dat alle info die ook maar zijdelings iets met je pijn te maken heeft wordt getransporteerd en beoordeeld.
Maar net zoals je een taal kan verleren door deze lange tijd niet te spreken kun je ook pijn ‘verleren’. Probeer als je pijn voelt je te realiseren dat het mogelijk een ‘loop’ is in je hersenen die ineens op ‘aan’ gaat. Dat de pijn niet iets te maken hoeft te hebben met de plek waar je de pijn voelt. In het begin is dit een gekke gedachte maar hij zal steeds gemakkelijker geaccepteerd worden door je brein. Probeer het klein te maken. Door dit mechanisme te zien kun je het doorbreken. Ga oefenen om de pijn af te leren en de zesbaansweg stap voor stap terug te brengen tot een bospad. Het bospad zal na verloop van tijd overwoekerd worden en helemaal weg zijn. (Zie Supercharched, Moseley &Butler ‘Contributers to the strength of a neurotag’)
