Ik zou nog iets vertellen over het pijngeheugen. In het centrale zenuwstelsel zit dus een pijngeheugen. Dit is in biologisch opzicht handig. Zo hoef je je niet steeds te bezeren aan hetzelfde. Zo leer je van pijn. Het centrale zenuwstelsel neemt dit wel vrij serieus. Zo zal het je ook onbewust beschermen. Sterker nog het merendeel van de bescherming is onbewust. Als je ooit in een gevaarlijke (lees pijnlijke) situatie hebt gezeten zullen je hersenen er voor gaan zorgen dat dit niet nog een keer voor zal komen. Als je ooit heel erg door je rug gegaan bent zal je rug je bij een volgende vergelijkbare beweging waarschuwen. Dus eerder pijn maken. Maar het kan ook zijn dat je hersenen pijn gaan maken als ze denken dat het gevaarlijk is als je te hard werkt. Of ze gaan pijn maken als ze vinden dat je omgeving gevaarlijk is. Maar het gemakkelijkste om te begrijpen is dat je lichaam je gaat beschermen als je een gevaarlijke beweging dreigt te maken.
Ik kreeg bijvoorbeeld heel veel pijn als ik omhoog keek. Er kwam dan een bepaalde druk vanuit mijn nek waar ik helemaal beroerd van werd. Deze druk op die plek, was na mijn ongeluk iets wat in mijn pijngeheugen stond als gevaarlijk. Mijn hersenen hadden besloten dat alles wat hier maar een beetje op leek pijn moest gaan doen. Dus een kratje bier dragen was pijn, ramen wassen was pijn, naar een schilderij kijken iets hoger dan ooghoogte was pijn. Toen ik dit wist kon ik er iets aan doen. Langzaam, want het onbewuste neemt niet zomaar iets aan. Helaas is het niet een kwestie van even tegen jezelf zeggen dat het moet stoppen. Eerst moet je ervoor zorgen dat het label gevaarlijk ervan af gaat. Hoe? Dat is heel afhankelijk van je situatie. Volgende keer ga ik iets uitleggen over een model wat mijn Australische professor bedacht heeft. Een prachtige metafoor die je misschien kan helpen. Probeer ondertussen een beetje in gesprek te gaan met je pijngeheugen. Succes!
