Gisteren kwam ik een oud patiënt van #Heliomare tegen. Terwijl ik haar joviaal begroette sloeg meteen de paniek toe. Waar ken ik haar ook alweer van? Gelukkig was het plaatje in een split second weer compleet. Ze zat een half jaar geleden in de #chronische_pijn groep die ik samen met een behandelaar begeleidde. En ineens stond haar verhaal weer op mijn netvlies.
Ze onderging een metamorfose in de vijftien weken dat haar traject duurde. Toen ik haar aan het einde weer in de groep had leek ze niet meer op de bezorgde, oververmoeide en door pijn geteisterde jonge vrouw bij aanvang. Haar gezicht was ontspannen en ze straalde weer. Haar pijn was er op sommige momenten nog maar had niets meer van doen met het monstertje wat ze bij binnenkomst op haar rug moest meeslepen.
Ik weet nog wat ze antwoordde toen ik haar destijds aan het einde van het traject vroeg wat er in die vijftien weken veranderd was? Trots stak tijdens deze laatste sessie van wal. ‘Er is zoveel gebeurd en ook weer niet, want mijn rug is nog steeds mijn rug’, zei ze. ‘Maar ik weet nu dat er niet iets vreselijk stuk gaat als ik pijn heb’. Daardoor lukte het haar weer om zonder angst te gaan bewegen.
Bij binnenkomst stonden de vele rugoperaties centraal en de pijn die maar bleef doorloeien ondanks dat haar rug hersteld had moeten zijn. Deze operaties waren juist uitgevoerd om de pijn te stoppen. Maar onder de streep hadden ze helaas niet het gewenste effect, anders was ze niet bij de chronische pijn afdeling terecht gekomen.
Ze had bij Heliomare geleerd om schade en pijn los van elkaar te zien. Haar rug was misschien wat stijf maar dit hoefde niet te betekenen dat bewegen eng of zelfs gevaarlijk was. Ze moest weer leren dat bewegen oké was en zelfs voorwaarde om de pijn te verminderen. Dat de pijn die ze voelde overbescherming was en niet het resultaat van iets vreselijks in haar wervels.
Ze zou nooit de souplesse van vroeger terug krijgen maar dat hoefde niet te betekenen dat ze als een oud omaatje door het leven hoefde te gaan. Ze had bij Heliomare het inzicht gekregen hoe het kwam dat haar pijn ook na herstel zo heftig bleef. En ze leerde hoe ze deze pijn weer kon terugdraaien. Parallel begon ze weer voorzichtig met bewegen. Eerst met zwemmen en tijdens het einde van de revalidatie was ze weer fanatiek aan het badmintonnen.
Toen ik haar gisteren vroeg hoe het nu ging antwoordde ze blij dat ze zich nog steeds top voelde. En als haar rug soms vanuit het niets opspeelde probeerde ze te begrijpen wat er aan de hand was. ‘Vaak iets in mijn agenda’, zegt ze met een brede glimlach. In haar handen droeg ze een propvolle boodschappentas, die ze moeiteloos het hele gesprek voor zich hield. Weg angst. Weg pijn.
Wat een fantastische klussen klaren ze toch daar in Wijk aan Zee! Ik hoop dat de zorgverzekeraar #CZ dit leest en ze zich even achter hun oren krabben.
Heb jij aanhoudende pijnklachten, neem contact op met je huisarts. Ga er niet vanuit dat het niet oplosbaar is en bij je leven hoort. Vul niet je eigen scenario in maar stel je op de hoogte van de nieuwe inzichten die er zijn op gebied van pijn. Nieuwe inzichten die veel klachten in een ander daglicht plaatsen.Gun het jezelf om out of the box te gaan denken.
